Adı Soyadı: SERAP BAŞER
Yaş: 43
Nereden katılıyor: HOLLANDA

Merhaba guzel anneler ve anne adayları, Sizlerle 19 yıl önceki doğum hikayemi paylaşmak istedim. Her doğum gibi bu da çok özel ve güzeldi. Genelde kadınlar adet zamanları geçince test yapar ve mutlu haberi alırlar. Fakat, bende öyle olmadı. Adet dönemim geçti, ben kendimi biraz rahatsız hissediyordum ve doktora gittim. Doktor bana hamilelik testi yaptı sonuç negatif çıktı ve bana birkaç gün içinde adet olmazsam tekrar gelmemi söyledi. Ben yaklaşık bir hafta bekledim ve doktora yeniden gittim. Doktor bana yeniden test yaptı sonuç yine negatif çıktı. Bu kez bana 3 günlük tabletler verdi. Tabletler adet olmamı sağlayacaklardı. Bense, tabletlerden yalnızca bir tanesini aldım diğerlerini almadim. Hislerim benim hamile olduğumu söylüyordu. Ben, beni hemen hemen hiç yanıltmamış hislerime güvenerek büyük bir ihtimal hamile idim ve bu ilaçlar bebeğe zarar verebilirdi.

Yaklaşık bir hafta bekledim. Kendimi rahatsiz hissediyordum yorgun ve halsizdim. Ayrıca Hollanda’da birçok yerde Türkiye’deki döner gibi patates kızartmaları vardır ve rüyamda mis kokulu patates kızartması yediğimi gördüm. Koku öylesine kuvvetliydi ki daha önce böylesine birşey yaşamamıştım. Kendime göre kesinlikle hamileydim. Sabah ilk işim randevu alıp doktora gitmek oldu, yeniden test yapıldı. Sonuç yine negatif çıktı. Doktor beni bu kez hastaneye yolladı bir de orada test yaptırmamı istedi ve yaptırdım. Birkaç gün sonra da testin sonuçları için doktoru aradım, asistanla görüştüm, testin sonucu yine negatifti. Hamile değilmişim, nasıl olur? Hislerim bana hamilesin diyor, ama beklemekten başka yapacak birsey yoktu ve bekledim. Ama bir haftadan fazla bekleyemedim. Belimde ağrılar karnımda ise büyüme vardı. 

Çaldim yine doktorun kapısını... Veeee yine bir test yaptık. Bu kez sonuç pozitif. 4. testten sonra hamile olduğumu onlar da onaylamıştı. Öyle böyle 9 ay geçti doğum yaklaştı. Bense çok heyecanlıydım. Korkmuyordum diyemeyecegim, hep duyulan fakat bilinmeyene yaklaşmıştım. Benim kendi doktorum doğumun gerçekleşebileceği günü 24 aralık, hastane ise şubat ortalari diye bildirmişti. Sancılarım ise 4 ocak saat 07.30’da yavaş yavaş gelmeye başlamıştı. Ara ara geliyordu, şiddeti hafif ve sancı araları çok uzundu. Öğle vaktinde biraz daha fazlalaştı ama 5 dakikada bir gelen sancılar bir kaç saat duruyordu. Ben karmaşık duygular içerisinde sancıları en iyi bir şekilde karşılamaya çalışıyordum. Kayinvalidem ve kızımın babası yanımdaydılar. Kayinvalidem bana ‘Bu sancılar daha ne ki daha kotusu gelecek’ dedi. Aman aman anne adayları hiçbir doğum birbirine benzemez ve hiç kimsenin ağrı sınırı da aynı olmaz. Hiç kimsenin doğum hikayesini kendinizinki de öyle olacakmış gibi algılamayın.

Ben daha fazla acıyacak canım daha kötü sancılar gelecek diye biraz daha fazla korkmaya başladım. Sancı geldikçe kızımın babasının ellerini hamur gibi eziyor nefes alıp vererek sancıları geçiştiriyordum. Nihayet beklenen an geldi. Artık sancılar beş ila on dakika aralıklarla gelmeye başladı. Benim bacaklarım titremeye basladı, kontrolden çıkmışlardı. Sürekli dolaşarak karşıladığım sancıları artık yatarak karşılıyordum. Gözlerimi perde halkalarına dikmiş sancı geldiginde onları sayıyordum. Bir, iki, üç, dört daha fazlaya gitmiyordum. Doğum klinikte gerçekleşecekti ve doktoruma haber verdik. Biz de klinige gittik, orada bizi karşıladılar ve beni odaya aldılar. Kayınvalidem de bizimle gelmişti. Bana birtakım kontroller yapılıyordu, ben onu yanimda istemedim ve dışarı yolladım. Odada kızımın babası ve bana yardımcı olan ve benim diğer elimi tutan hemşire kalmıştık. Çok geçmeden ıkınma sancılarım basladı. Fakat doktor henüz ortalarda olmadığı için hemşire nefes alıp vererek geçiştirmemi istiyordu ve her ikimiz de üflemeye başladık. Dışarıdan kayınvalidemin sesini duyduk, birisine içeri girmemesini söylüyordu.

Doktorum zenci erkek doktordu ve kayınvelidem onun odayı şaşırmış biri olduğunu zannetmiş. Doktorun gelmesiyle doğum tam anlamıyla başladı. Henüz patlamamış olan suyumu patlattı. O an cok rahatlamıştım. Doktorum ve ona asiste eden hemşire bana büyük yardımda bulundular. Kayınvalidemin bana daha gelecek dediği çok büyük sancı ise gelmedi ve inanır mısınız, ben ‘Aaaa hepsi bu mu? Ben bir daha bebek doğururum’ dedim. Doğum esnasında sonunu veya bir kaç yıl geçmesini beklemeden ‘Kolaymış bir daha doğururum’ dedim ama nasip değilmiş. Şimdi koskocaman güzel bir kizim var. Allah böyle bir evladı herkese nasip etsin.

Paylaşmak ister misin?

Submit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Güvenlik kodu
Yenile