Merhaba sevgili dostlarrrr, ‘nerelerde miydim?’ Hem orda hem de burda. Bu yıl da, ülkemin güzel sehirlerinde, sahillerinde yaklaşık iki ay gezindik benim ufaklıklarla. Sinekler ve aşırı sıcaklar dışında memnunduk; sevdiklerimizle-sevenlerimizle olmaktan.

Temmuz sonunda döndük Köln’e, o gün bugündür de ev renove ediyorum. Boya yaptım, sıva yaptım, atılacakları attım, çocukların odalarını ayırıp yeniden düzenledim...çoook iş yani. Vallahi elimin hamuruyla kalkıştığım işlere bakıyorumda damarlarımda akan kanı fiilen suçluyorum. Amcalarım inşaat işiyle uğraşırlar.

Hatta kendilerine beni işe almalarını bile teklif ettim. Yakında onların şirketlerinde usta başı olarak çalışmaya başlarsam hiç şaşırmayınız.

Boya badana işini kolayladık ardından büyük oğlum okula başladı. Katoliklerin ilkokuluna verdik oğluşumu. Açılış törenine heyecanla katıldık katılmasına da, ilk defa bir kilisede ayine de katılmış olduk. Söylenenleri dikkatle dinledik. Aklımda kalan en önemli cümleler şöyleydi:’ Artık çocuklarımızın her an yanında olamayacagız. Tanrı çocuklarımızı, kazalardan, kötü insanlardan korusun ve yolları hep aydınlık olsun!’ hep birlikte amin denildi. Hangi dilde, hangi dinde olursa olsun, böyle bir cümleye sanırım herkes ‘Amin’ diyecektir.

Yeni ders yılının ilk saatinde kuzucuğum ilk sopasını da yedi. Yani kilisede ettiğimiz dualar yeterli olmadı mı nedir?! Sınıf arkadaşıyla takışmışlar benimkisi dövülmüş. Biz çocuğumuza dövmeyi öğretmedik. Demokrasiyi, herkesin eşit haklara sahip olduğunu, sevmeyi, yardım etmeyi öğrettik. Acaba yanlış mı yaptık, diye düşünüyorum şimdilerde. Geçen yıl Judo kursuna gidiyordu. Sonra sıkıldı, gitmek istemedi, bıraktık. Dayağı yiyince şunu söyledi bizim afacan:’ Anne hazır mısın? Ne zaman Judoya gidiyoruz!’ Evet bir savunma sporu olan judoya devam edeceğiz. Ama başka çocukları dövmek için değil elbette. Kendimizi korumayı öğrenmek için. Şu günlerde rüyalarımda oğlumu bir asker gibi giydirmiş, kalkanlarla kuşatmış bir vaziyette okula gönderiyorum. Geçecek elbet, okul, aileler hep birlikte el ele verip sınıfımızda harmoniyi sağlayacagız. Yeter ki iyi niyet yerini, abuk sabuk duygulara bırakmasın..

Tüm anne babalara kolaylıklar diliyorum

Dostça kalınız efendim

Devrim Ercan Bozay

 

Paylaşmak ister misin?

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Güvenlik kodu
Yenile