20
May

 Ben Kuzey, beş buçuk yaşında, boşanmış anne babanın tek çocuğuyum. Yaklaşık sekiz ay önce, cici evimden çıkmak zorunda kaldım. Annemle birlikte, dedem ile ninemin evine taşındık. O günü unutmam çok zor olacak çünkü, ben daha öncesini hatırlayabilen biriyim. Hala evimi unutamıyorum, havuzumuzu, kafemizi, oyun parkımızı özlüyorum. Anneme sürekli; ‘bunu bunu hatırlıyor musun?’ sorusunu soruyorum ki, o da benim ile aynı duygularımı paylaşıyor mu öğrenmek istiyorum. “Babam neden bizi bıraktı”, kimse tam olarak bir şey demiyor.

Ama sonra anladım ki, babam artık başka biriyle uyuyor, onunla evlenmiş. Bana sürekli sevildiğimi hatırlatıyorlar. Ne olursa olsun, annem ve babam artık birbirini sevmeseler de, beni daima seveceklerini ve bırakmayacaklarını anlatıyorlar. Ama, bu benim kabullenebileceğim bir şey değil, bir anlasalar…

Ben onları yeniden bir arada görmek istiyorum. Hatta bazen, babama gitmek istemiyorum ki, o gelip burada kalsın. Ama, şimdiye kadar bunu başaramadım. Keşke eskisi gibi el ele tutuşsalar. Babamla birlikte anneme çiçek toplamaya tepeye çıksak. Annem balkondan bize el sallasa, babam ile eve geldiğimizde benimle oynasa. Beni öperek uyutsalar. Hep birlikte gülsek; onları güldürmek ne kadar da hoşuma giderdi. İlk zamanlar, okula gitmek istemedim. Annem de gidecek, beni ninemlere bırakacaklar sanıyordum. Sanki çıkışta beni almayacak. “O da giderse ne yaparım” diye korkmam doğal değil mi? Annem gerçi artık hep bir arada burada kalacağımızı söylüyor ama, içimde hep şüphe var elbette…

Şimdilerde resim yapmaya başladım. Ellerim boya içinde ama annem; ‘sakın üzülme kirlendi diye, hep boyalı kalsın’ diyor. Çizmeye başladım başlayalı daha bir iyiyim. Hayal dünyamın beyaz kağıtta şekil bulması beni çok mutlu ediyor, sanırım ailemi de. Ondan beridir, daha iyiye gidiyor her şey. Artık şarkılar söylüyorum, uykuya da direnmiyorum. Biliyorum, daha çook zamanım var durumumu kabullenebilmem ve olayları kavrayabilmem için. Ama seviliyorum, bunu çok iyi biliyorum. Birbirini kötülemeyen ve beni kışkırtmayan anne babam olduğu için de ayrıca, onlara teşekkür ediyorum.

Paylaşmak ister misin?

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Yorumlar  

0 #1 zeynep May 01, 2014

bunu sen mi yazdın? 5 yaşındaki kızın yazması olanaksız.

 

Güvenlik kodu
Yenile