Fısıldamak kimi zaman ihtiyaçtır. İnsan, konuşmak yerine fısıldamayı seçer, özellikle, bir şeyleri kendisine söylediği zaman. Ama o zaman da şöyle bir karmaşa oluşur: Fısıldayan tek kişi değildir hiçbir zaman. Fısıldama çoğuldur. O nedenle, kişinin kendisine seslenen sesin kendisinin mi bir başkasının mı olduğunu karıştırabilme riski vardır.

Yalnız bırakılmak, yalnız kalmaktan daha fazla bir şeydir. Yalnızlığa dayanılabilir ama yalnız bırakılmak, insan psikolojisini ölçüsüz bir şekilde bozar. Aristoteles insanı sosyal bir hayvan olarak nitelendirirken, onun başkalarına (kendisi olmayanlara) bağımlılığını ifade etmiştir.

bir insan yaşanmamışlığı bulunca

 onu artık hiç kimse anlatamaz

 kalır sonsuz gücünün buyruğunda

ve bütün kesinliklerin üstünde, yalnız

dolaşır bir ateşböceği gibi kendi aydınlığında

Edip Cansever/Tragedyelar -----