Dün gece seni düşündüm sessizce

Daldı gözlerim sensizliğe

Sensizlik ölüm bende...

Aradım o güzel gözlerini

En parlak yıldızlarda

Bulamadım yine deee.

Bakarken boş gözlerle

Geceye daldı gözlerim birdenbire

Sensizlik ölüm bende....

Ben söyleyeyim diye mi yazdın sevdiğim bu sözleri. Oysa birlikte söylerken ne kadar da mutluyduk değil mi... Bugünleri hayal etmemiştik oysa biz... Hayallerimizi hep güzel şeyler süslüyordu.

Şimdi karşımda bana bakan resmin, anılarım beni kucaklamış saran kollarının yerine. uyumak mı uyanmak mı??? Hiç bir şey ama hiç bir şey yetmiyor... İnanamıyorum geleceksin diye bekliyorum... Bugün 7. gün hiç böyle beni habersiz bırakmazsın sen bilirim. Ama ne bir ses ne bir haber... Hadi çıkp  geliversen, ellerimden tutsan, bütün bunlar rüyaydı aşkım desen.... Bir dakika seninle konuşmak için tüm hayatımı verebilirim.  Yine sıcaklığında güveni hissettemek istiyorum.

Hani bizim çok mutlu bir ailemiz olacaktı. Anneler babalar çocuklar hep mutlu yaşayıp gidecektik. Hani söz vermiştik birbirimize sen BENİ BIRAKMAYACAK ben de SENİ BIRAKMAYACAKTIM. Yaşlandığımızda ama YAŞLANDIĞIMIZDA elele tutuşup ölüme de birlikte gidiverecektik. PEKİ ŞİMDİ NEREDESİN SEVDİĞİM? Ben şimdi gitsem gidemediğim kalsam kalamadığım yerdeyim. Ellerim de, ruhum da, bedenim de seni bekliyor.

Hani hep derdik ya ailemiz biraraya gelsin, sen şimdi yokluğunla bizi biraraya getirdin, ama sen yoksun birtaneciğim. Güzel günleri birlikte yaşayacaktık biz.

İnsan yaşarken bazı şeylerden ne kadar da çok korkuyormuş. Nasıl yapacağız, düğünümüz, evimiz nasıl olacak? Birbirimizi nasıl tamamlayacağız? Biz bunları planlarken, oysa bizim bütün hayallerimiz bir gecede sönüp gitti... BEN ŞİMDİ NEREDEYİM SEN NEREDE...

Yaşamı ben sensiz ne kadar kucaklayabilirim ki? Sen benim nefesimdin. Hayat gerçeğimdin, ışığımdın. İnsan birini kaybederse yerine başka bir şey koyabilir, ama ben hepsini birden kaybettim. Şimdi ben neler yapayım söylesene bana. Bir ışık göstersene...

Bu yüzdenmiş aceleciliğin. Sevgini ve umutlarını paylaşmayı hiç ertelememen. Herkes gelsin gitsin bol bol misafirimiz gelsin değişlerin. Bak şimdi herkes geliyor. Oysa ben herkesi senin fotoğrafınla karşılıyorum şimdi. YANIMDA YOKSUN...

Tekrar karşılaşmamız bir tesadüf değilmiş sevdiğim, zamansız ansızın karşıma çıkışın. Bana ilk attığın mesajın da, yıllar sonra telefondaki heyecandan titreyen sesin de hala kulaklarımda... İlk buluşmamızdaki heyecanım, hani sana demiştim ya “martıların kanat çırpışları yüreğimin heyecanına ortak oluyor mavi gökyüzünde” diye... Şimdi de sana geleceğim gün için bu heyecanı duyuyuyorum sevdiğim...

Kolum kanadım kırık benim sevdiğim. Yaşamla ilgili umutlarım da seninle birlikte gitti. Bu yaşadığım kabustan uyanmak istiyorum ama uyanamıyorum. Etrafımda tüm ailemiz, ama bir tek sen yoksun... Hani aşkımızın kitabını yazacaktık. Sen anlatacak ben anlatacak sonra da ikimiz anlatacaktık...

Ben şimdi denizlere yazıyorum aşkımızı... Yüreğimde acın bir an olsun beni bırakmıyor. Son görüntün gözümün önünden gitmiyor. Acımı herkes paylaşmaya çalışıyor ama hiç dindiremiyor. Hep diyorduk ya mutluluğumuzun fotoğraflarıyla dolduralım duvarlarımızı diye, evet ben şimdi onlarla donatıyorum her yanı. Dokunuşlarını hissedemesem de, yanımda olduğunu hissetmek istiyorum. Ben buna nasıl dayanırım bilmiyorum sevdiğim.

Elimde FB anahtarın, üzerimde kırmızı kapüşonlu swet’in, karşımda fotoğrafların kafam karmakarışık... Yetmiyor yetmiyor yer gök bana yetmiyor... Bu hayatın bana öğretebileceği bu en büyük acı içimi kemiriyor.

Hani anneanneme yazdığım yazıda en sonunda yazmıştım ya özlüyorum diye, sen de özlüyor musun aşkım diye sormuştun. Evet aşkım ÖZLÜYORUM, hem de ÇOOOOK ÖZLÜYORUM SENİİİİİ... Mutlu ol diye seni serbest bırakıyorum, ama sen benim ömrüm oldukça BENİMLE YAŞAYACAKSIN SEVDİĞİM...

 

Paylaşmak ister misin?

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Güvenlik kodu
Yenile